Je bent al weer 7 maanden oud, hebt in zo'n korte tijd al zoveel geleerd en gezien. Je bent al een beetje baby-af, eet boterhammen, rolt de hele kamer door, krijgt je eerste tandjes..

Toch komen er iedere dag nog nieuwe dingen op je pad, die je blij maken of je verbazen. Je staat zó onbevangen in deze wereld, hebt zin in het leven, lacht en maakt grapjes met ons. We voelen ons een echte drie-eenheid, je papa, jij en ik. Wat ben je toch een prachtmeid en wat zijn we blij dat we je hebben leren kennen!

jij en ik

voor altijd verbonden
ook zonder navelstreng
niet te geloven
dat er een tijd was dat jij nog niet bestond

AMSTERDAM -   Eén op de vijf autobezitters in ons land heeft voor zijn of haar voertuig een koosnaam bedacht. Populaire namen zijn onder meer Beppie, de Vlo, Susie, Oude Makker, gebakje, het groene monster, de minidisco en Jaap. Acht procent van de berijders noemt zijn ’heilige koe’ bij de modelnaam en slechts 4% heeft het alleen over het merk.  

Toen mijn lief en ik elkaar net kenden woonden we zo'n 40 km van elkaar af. Beiden hadden alleen een fiets, dus waren we aangewezen op bus en trein. Dat hield in de praktijk in dat ik zo'n 5 kwartier onderweg was, mét hond en bijbehorende accessoires (voerbakken, brokken, kleed etc) om mijn lief in de armen te kunnen sluiten. Dat kon dus een stuk beter! Een vriend van Rem had een oud Peugeootje te koop voor ons, voor een paar honderd euro. Zo werd, na amper 2 maanden samen, dit onze eerste 'grote' gezamenlijke aankoop. Hij was klein en blauw en vanwege zijn kleur en formaat doopten we hem al gauw om tot Koos (de blauwe doos). Een echte KOOSnaam dus!

Na ruim een jaar trouwe dienst (op wat kleine mankementjes na) is Koos nu toch echt een maatje te klein geworden voor ons gezinnetje. Want met baby op de passagiersstoel, mijn lief achter het stuur, hond en ik opgevouwen op de achterbank en de kinderwagen opgevouwen met de wielen eraf in de achterbak is het toch wel letterlijk volle bak!

En dus hebben we een nieuwe trouwe vierwieler, stoer, groot en betrouwbaar... mag ik u voorstellen aan Fred!

 

 

 

Toen wij hoorden dat onze baby uitgerekend was op 19 januari 2010, wisten we al dat de kans behoorlijk klein was dat ze precies op die datum geboren zou worden. Dus hadden wij ingezet op diverse 'mooie' data in januari...Bijvoorbeeld 1-1-'10 of 10-1-'10. Staat goed, nietwaar?

Ook 20-01-2010 vonden we een mooie, net als   mijn verjaardag (gewoon omdat het mijn verjaardag is , op 30 januari) . Grappig toeval daarbij was dat mijn moeder van mij ook uitgerekend was op 19 januari.

Toen onze dochter uiteindelijk pas na ruim 42 weken zwangerschap op 3 februari ter wereld kwam, was het natuurlijk wel een béétje jammer dat dit niet zo'n 'mooie' datum was. Tot ik door mijn nichtje er op gewezen werd dat dit juist wél het geval was. Kennelijk heeft onze Fenna gewacht tot we gingen aftellen:

 

DRIE.. TWEE.. EEN.. NUL!!

3-2-'10

Genietmomenten met papa en mama:

 

 

Tijd voor een heel bijzonder blogje, nl. het eerste blogje over onze prachtige dochter Fenna!

 

 

 

 

Inmiddels ben ik er best aan gewend, aan die dikke buik. Hij staat me mooi, hoewel ie inmiddels natuurlijk gigantisch in de weg zit. Benen scheren, teennagels lakken, schoenen aantrekken...ik voel me nogal gehandicapt bij al die klusjes. Maar goed, als je maar geen haast hebt is het allemaal best te doen. Slechts 7 kilo zwaarder ben ik dan aan het begin van de zwangerschap, dus het "kamerolifantgehalte" valt eigenlijk nog erg mee.

 

De porren en schoppen in mijn buik, die zo gezellig aanvoelen, ook dat voelt vertrouwd. Vanaf het eerst kleine bloepje in week 19 van de zwangerschap ("Volgens mij voelde ik wat!") tot de zichtbare golfbewegingen ("Kijk nou!") van de laatste weken. Zo vertrouwd inmiddels dat ik me bijna niet kan voorstellen dat dat straks ineens weg is.

Maar verder... hoewel ik nu officieel 4 dagen "over tijd" ben en ik echt wel weet dat er straks een baby gebaard gaat worden hier ten huize (alles wijst in die richting hier op de slaapetage ), is het ABSOLUUT ONVOORSTELBAAR dat ik morgen, over een paar dagen of misschien volgende week een roze bundeltje gemengde genen van mij en mijn lief in mijn armen houd! Wie weet als het zover is, dat het gevoel overheerst dat deze kleine er altijd al geweest is. Maar voor nu... het past gewoon niet in mijn hoofd. En nog maar héél eventjes in mijn buik...

 

 

 

Sinds enkele weken slaap ik slecht, onder andere door het carpaal tunnel syndroom. Tijdens de zwangerschap kan -doordat je extra vocht vasthoudt- de middelste zenuw in je pols bekneld raken. Dit geeft vervelende symptomen zoals:

• nachtelijke tintelingen in de hand die de patiënt wakker maken;
• neiging tot wapperen met de handen opdat de klachten verminderen;
• verminderd gevoel in de duim, wijsvinger, middelvinger en een gedeelte van de ringvinger;
• onhandigheid en gevoel van krachtverlies in de hand (bijvoorbeeld bij wringen van een dweil of schrijven);
• regelmatig dubbelzijdig voorkomen;
• ook overdag kunnen tintelingen voorkomen bijvoorbeeld bij fietsen;
• soms enige pijn in de hand of onderarm

Kortom, een lastig verschijnsel dat een hoop ongemak geeft.    

 

Maar... vandaag zat er aan dit nadeel wel degelijk een voordeel! Door mijn ongevoelige vingertoppen heb ik nog nooit zo snel en pijnloos de lampjes in de kerstboom kunnen doen...

Vandaag is officieel mijn verlof ingegaan. Nog 6 weken te gaan tot de uitgerekende datum...  

 

Vica en ik kunnen nu samen dutjes doen wanneer het ons uitkomt, heerlijk!!!

Als ik tegenwoordig naar mijn voeten kijk zie ik dus dit:

11 more weeks to go...